Bij de Kung-fu Simorgh kennen we geen wedstrijden. Er wordt je juist geleerd respect voor je medemens te hebben en het gevecht te vermijden of te ontlopen (zolang je dit zelf betreft).

"Vechten om niet te Vechten"

noemen we dit. Deze filosofische uitspraak komt steeds weer terug in de reglementen van en over het gevecht. Deze uitspraak is dan ook op meerdere manieren uitlegbaar. Een aantal voorbeelden zijn:

• Het is moeilijk niet in een gevecht te stappen als je voortdurend wordt beledigd of uitgedaagd.
• Het is moeilijk in een gevecht alleen verdedigend te handelen.
• Het is moeilijk om bij derden in te grijpen om daar escalatie van een conflict te voorkomen (op alle niveaus van een conflict).
• Het is moeilijk om op te komen voor ‘zwakkeren’ om je heen als het je niks aan gaat.

Wat hier al uit naar voren komt is dat we alleen vechten als het noodzakelijk is, en dan nog proberend zo lang mogelijk in de verdedigende sfeer te blijven (ontwijken, blokkeren, klemmen enz…), ook voor deze medemens kun je respect hebben.

Op deze manier is het in onze ogen dus onmogelijk om aan wedstrijden mee te doen. Ten eerste is het geen noodsituatie en ten tweede moet je aanvallen om te winnen volgens de regels van een wedstrijd.